palette
جاودانگي انسان، مباني و اقسام آن در آثار عطار

چکیده
جاودانگي مبحثي است که پيشينه‌اي به اندازة تاريخ زندگي بشر دارد. عطار از جمله کساني است که در آثار خود دربارة اين انديشة بنيادي زندگي بشر اظهار نظر کرده است. او جلوه‌هاي چندي براي جاودانگي قائل است. از جمله: ماندن در يادها وخاطره‌ها، توالد نسل و...، ولي مهم-ترين نمود جاودانگي را فاني شدن در خدا و باقي شدن به او مي‌داند. عطار مانند بيشتر عارفان اسلامي، انسان را داراي دو بعد روح و جسم مي‌داند و معتقد است که آن چيزي که ارزش دارد روح است نه جسم. پس بايد روح و جان را در اين عالم تصفيه کرد؛ ولي با اين اوصاف به نظر مي‌رسد که در برخي از آثار خود (همان‌طور که در متن هم آمده است) معتقد به معاد جسماني و روحاني هر دوست. همچنين طبق اعتقاد ديني خود به جهان بعد از اين جهان و برپا شدن محکمة عدل الهي در آن جهان معتقد است که آن را در قالب مباحثي مانند: بهشت، جهنم، برزخ، پل صراط و... عنوان مي‌کند. عطار همچنين تناسخ را منکر است و مي‌گويد هر انساني که به اين عالم آمد يک بار بيشتر فرصت زيست و زنــدگي نــدارد و ديـگر به هيـچ عنـوان و تحـت هيـچ قـالبي به ايـن جهان برنمي‌گردد
واژگان کلیدی
جاودانگي، آخرت، معاد، روح، عطار

منابع و مآخذ مقاله

-


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.