palette
هدفمندي حيات بشر از ديدگاه قرآن وعهدين

چکیده
هدايت مخلوقات به سوي کمال از سنت هاي الهي است. دستگاه آفرينش با هدايت تکويني، انواع موجودات را به سوي کمال مناسب خويش سوق داده است، ولي انسان را از نوع هدايت تشريعي با ارسال پيامبران و انزال کتاب به تکامل مي‌رساند. از ديدگاه قرآن و عهدين، انسان شبيه به خدا آفريده شده است، ازاين رو هدف از خلقتش، تکامل روحي و معنوي به همراه دانش است. شباهت انسان به خدا درگرو رحمت الهي و فراگيري صفات اخلاقي خدا و داشتن حيات معنوي است. آنچه اين مقاله بدان اهتمام مي‌ورزد، شناخت مفهوم هدفمندي و نوع حيات معنوي در قرآن و عهدين است. از ديدگاه قرآن، انسان با توانمندي‌هايش در خلقت، مظهر تجلي صفات الهي است و قرار است در دنيا شايستگي خلافت الهي را پيدا کند ومحل ظهور اسماي الهي شود. تعاليم انبيا در تورات، مبني بر قداست است که گوياي کيفيتي است که نفياً مستلزم دوري جستن از همة چيزهايي است که مخالف ارادة الهي است و اثباتا ًخود را وقف عبادت کردن است. در اناجيل، هدفمندي حيات بشر به دنبال انگارة سقوط بشر و گناه نخستين است و به مفهوم فدا و رستاخيز مسيح اتکا دارد. لطف الهي توسط مسيح عامل اصلي نجات بشر است و ايمان آوردن به مسيح به تنهايي و به عبارتي ديگر آموزة فيض يا همراه بودن آن با اعمال نيک در نجات بشر و آمرزيدگي او، در دو ديدگاه کاتوليک و پروتستان تفسير متفاوت دارد. اين مقاله درصدد است که چگونگي هدفمندي حيات بشر را از منظر قرآن و عهدين « تورات و انجيل» بررسي نموده تا مشترکات و مفترقات اديان را تبيين نمايد.
واژگان کلیدی
حيات، هدايت، قرآن، عهدين، هدفمندي، لطف الهي، نجات.

منابع و مآخذ مقاله

-


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.