palette
بسط مدل مفهومی مراتب و مراحل تحول اخلاقی با تأکید بر آرای ارسطو

چکیده

معنای فضیلت در فلسفه اخلاق ارسطو از منظر چیستی و ماهیت به صورت صریح مورد بحث قرار گرفته است ولی چگونگی رشد و تحول فضیلت و مراحل آن به صورت واضح تشریح نشده است. ازاین‌رو این مقاله در پی آن است تا مراحل ارسطویی رشد و تحول فضایل اخلاقی و ویژگی های هر مرحله  را با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی قیاسی استخراج نماید. برای انجام این مهم در گام اول با بررسی ادبیات پژوهشی در این حوزه چارچوب اولیه یا همان مراتب و مراحل تحول فضیلت مشخص شد و درگام بعد با تحلیل متن کتاب اخلاق نیکوماخوس ویژگیهای هر مرحله استخراج گردید. نتایج نشان می دهند که در کل  مراتب و مراحل تحول اخلاقی عبارت‌اند از مرحله اخلاق توده‌­وار، مرحله ناپرهیزکاری اخلاقی، مرحله پرهیزکاری اخلاقی و در نهایت مرحله فضیلتمندی. یافته­ها نشان می­دهد که در مرحله اخلاق توده­وار افراد لزوماً شرور محسوب نمی‌شوند ولی مسائل اخلاقی برای آنها موضوعیت و الویت نداشته و نسبت به مسائل اخلاقی بی تفاوت هستند. در مرحله ناپرهیزکاری اخلاقی افراد دانش اخلاقی کاملی را در اختیار نداشته و این دانش ناقص به عمل اخلاقی ختم نمی‌شود. در مرحله پرهیزکاری اخلاقی افراد دانش اخلاقی بالایی دارند و این دانش به عمل اخلاقی ختم می‌شود ولی التذاذ اخلاقی به صورت کامل رخ نمی‌دهد. در نهایت افراد در مرحله آخر دانش اخلاقی را به عمل اخلاقی ختم کرده و درعین‌حال از عمل اخلاقی خود التذاذ کافی اکتساب می‌نمایند.

واژگان کلیدی
ارسطو، روان‌شناسی اخلاق، فضیلت، عاملین اخلاقی، مراحل رشد فضیلت

منابع و مآخذ مقاله

منابع

ابوطالبی، حمید. (1392). انسان شناسی اخلاق. تهران، انتشارات کویر.

امیدی، مهدی(1390). تبیین اخلاق فضیلت در فلسفه سیاسی کلاسیک. معرفت سیاسی، 3(2): 7-26.

ارسطو.(1378). اخلاق نیکوماخوس. ترجمه محمدحسن لطفی. تهران، انتشارات طرح نو.

ارسطو.(1389). اخلاق نیکوماخوس. ترجمه محمدحسن لطفی. تهران، انتشارات طرح نو.

ارسطو.(1391). اخلاق نیکوماخس. جلد اول و دوم. ترجمه سید ابوالقاسم پورحسینی. تهران، انتشارات دانشگاه تهران.

ایمان، محمدتقی و نوشادی، محمودرضا(1390). تحلیل محتوای کیفی. پژوهش، 2(4): 15-44.

آذرگین، آروین و توکلی، غلامحسین.(1394). امکان پذیری اکراسیا از منظر سقراط و ارسطو. فصل نامه پژوهش های فلسفی، 9(15): 2-22.

خزايي، زهرا (1389). اخلاق فضيلت. تهران، انتشارات حكمت

کرات، ریچارد(1394). اخلاق ارسطو. ترجمه مریم خدادای. تهران، ققنوس.

حسین زاده یزدی، محمد، لگنهاوزن، محمد، شکری، مهدی.(1394). تبیین و نقد چیستی فضیلت از منظر لیندا زاگزبسکی. فصل نامه اندیشه دینی، 15(1)، صص: 1-28.

Annas, J.(1993). The Morality of Happiness. Oxford: Oxford University Press

Barnes, J. (1982). Aristotle. New York: Oxford University Press.

Baumeister, R. F. Thierney, J. (2011). Willpower: Rediscovering the greatest human strength. New York: Penguin. Cambridge University Press.

Carr, D. Arthur. G. Kristjánsson. K. (2017). Varieties of Virtue Ethics. Macmillan Publishers, London.

Crisp, R. (2000). Nicomachean ethics. Cambridge: Cambridge University Press.

Curzer, H. (2012). Aristotle and the virtues. Oxford: Oxford University Press

Denise, T. C., White, N. P., & Peterfreund, S. P. (2005). Great traditions in ethics (7th ed.). Belmont, CA: Thomson/Wadsworth.

Erginel. M .M.(2016). Akrasia and conflict in the Nicomachean Ethics. British Journal for the History of Philosophy, Volume 24, 2016 - Issue 4: 573-593.

Garrett.D.J.(1933). Moral Status of "the Many" in Aristotle. Journal of the History of Philosophy. 31(8), 171-189. Available at: https://sci-hub.cc/10.1353/hph.1993.0045.

Guba, E. G., & Lincoln, Y. S. (1981). Effective evaluation: Improving the usefulness of evaluation results through responsive and naturalistic approaches. Jossey-Bass.

Hsieh, H. F., & Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative health research, 15(9), 1277-1288.

Hughes, G. J. (2001). Routledge philosophy guidebook to Aristotle on ethics.

Irwin, T. (1999). Nicomachean ethics (2nd ed.). Indianapolis, IN: Hackett.

Kaid, L. L., & Wadsworth, A. J. (1989). Content analysis. Measurement of communication behavior, 197-217.

Kraut, R. (2010). Aristotle’s Ethics .Stanford Encyclopedia of Philosophy

.

Kristjánsson K. (2007). Aristotle, Emotions and Education. Burlington, Ashgate Publishing Company.

Kristjánsson K. (2013). Virtues and Vices in Positive Psychology: A Philosophical Critique. Cambridge: Cambridge University Press.

Kristjánsson, K. (2015). Aristotelian Character Education. London: Routledge.

London: Routledge.

McIntyre, A. (2007) After Virtue: A study in moral theory. Notre Dame, Ind.: University of Notre Dame Press.

Pakaluk, M. (2005). Aristotle’s Nicomachean ethics: An introduction. Cambridge:

Potter, W. J., & Levine‐Donnerstein, D. (1999). Rethinking validity and reliability in content analysis.

Sanders. W(2014). Aristotelian Model of Moral Development. Journal of Philosophy of Education,21(39): 0-22.

Sherman, N. (1989). The Fabric of Character: Aristotle’s Theory of Virtue. Oxford, Clarendon Press.

Snow. N.(2015). Cultivating Virtue, Perspectives from Philosophy, Teology and Psychology. New York, Oxford University Press.

Stohr, K. (2002). Moral Cacophony: When Continence is a Virtue. Journal of Ethics. 7.4, 339–363. https://sci-hub.cc/10.1023/A:1026111711649


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.