palette
بررسی مقایسه ای آراء ابن میمون و علامه طباطبایی در توحید ذات و صفات

چکیده

توحيد ذات و صفات باري تعالي از موضوعات مهم در الهيات، كلام، فلسفه و فلسفه دين ودغدغه متکلمان، فیلسوفان و عرفای ادیان ابراهیمی بوده است. در اين مقاله تلاش بر اين است كه با نگاهي مقايسه­اي ، نظرات دو فیلسوف و مفسر یهودی و مسلمان مورد بررسي وتحلیل قرار گیرد. این دو اندیشمند سعی کرده اند صفات الهی مطرح شده در کتاب آسمانی خود را به گونه ای توجیه کنند که با صرافت و بساطت ذات الهی  منافات نداشته باشد. 

ابن ميمون مفسر بزرگ یهودی برای حفظ بساطت ذات هرگونه صفت ایجابی برای خدا را نفی کرده است. وی انتساب اين صفات به خدا را همچون انتساب جسمانيت به او محال دانسته و به الهیات سلبی روی  آورده است و در نتیجه تمام صفاتی که در عهد عتیق به کار رفته اعم از صفات اخباری و صفات کمالی ایجابی را تأویل می نماید درحالیکه علامه طباطبائي بعنوان يكي از متفكران شيعي در عالم اسلام منافاتی بین توحید ذاتی و اسناد حقیقی صفات ایجابی جمالی و جلالی که در قرآن به خدا نسبت داده شده نمی بیند. در این مقاله مبانی و لوازم دو دیدگاه مورد مقایسه قرار گرفته است.
واژگان کلیدی
تورات/ قرآن/ توحید ذاتی/توحید صفاتی /ابن ميمون/علامه طباطبائي

منابع و مآخذ مقاله

S.David spering,» God in the Hebrew Scriptures«, Encyclopedia of Religion , Mircea Eliade, Volum 6, New York, 1987.

Theodore M. Ludwig, »Monotheism«, Encyclopedia of Religion , Mircea Eliade, Volum10, New York, 1987


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.