دانشگاه شهید بهشتی آینه معرفت 2251-8010 26 2 2026 06 22 The Meaning of Revelation in the Quran with an Emphasis on the Consciousness of All Beings معنای وحی در قرآن با تأکید بر شعورمندی همه موجودات 23 42 107281 10.48308/jipt.2026.242925.1725 FA سید حاتم مهدوی نوری گروه معارف اسلامی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. عبدالوحید وفایی گروه معارف اسلامی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2026 04 14 <span lang="EN">In Islamic theology, revelation (<em>wahy</em>) is often understood within the framework of legislative revelation given to the prophets. However, the Holy Quran employs this root regarding prophets, non-prophetic human beings, honeybees, the heavens and the earth, satanic promptings, and hidden human communications as well. The central issue of this article is whether these applications are merely homonyms and scattered metaphors, or if they possess a unified semantic core. Using a conceptual-interpretive analysis method and relying on lexical, exegetical, and philosophical sources, the article reconstructs the lexical core of <em>wahy</em> based on three components: “conveyance of meaning,” “speed,” and “hiddenness.” Subsequently, considering the verses regarding the glorification (<em>tasbih</em>), speech, and gathering (<em>hashr</em>) of beings, as well as the gradation (<em>tashkik</em>) of consciousness in Transcendent Theosophy, it defines <em>wahy</em> as “the fast and hidden conveyance of meaning or command to a recipient, proportionate to their existential rank.” Simultaneously, it distinguishes between legislative, inspirational, and ontological (cosmological) revelation, and its lexical or metaphorical uses, in order to preserve the authority (<em>hujjiyyah</em>) of prophetic revelation. The conclusion is that the structural unity of <em>wahy</em> is a Quranic-philosophical formulation of the levels of conveying meaning and command in the universe.</span> <span lang="AR-SA">در الهیات اسلامی، وحی غالباً در چهارچوب وحی تشریعی پیامبران فهم شده است، درحالی‌که قرآن کریم این ریشه را درباره پیامبران، انسان‌های غیرنبی، زنبور عسل، آسمان‌ها و زمین، القائات شیطانی و ارتباطات پنهان انسانی نیز به کار می‌برد. مسئله مقاله آن است که آیا این کاربردها صرفاً مشترک لفظی و مجازهای پراکنده‌اند یا هسته‌ای دلالت‌شناختی دارند. مقاله، با روش تحلیل مفهومی</span> <span lang="AR-SA">ـ</span> <span lang="AR-SA">تفسیری و با تکیه بر منابع لغوی، تفسیری و فلسفی، هسته لغوی وحی را در سه مؤلفه «افاده معنا»، «سرعت» و «خفا» بازسازی می‌کند. سپس، با توجه به آیات تسبیح، نطق، حشر موجودات و مبنای تشکیکی شعور در حکمت متعالیه، وحی را «القای سریع و پنهانی معنا یا امر به قابل، متناسب با مرتبه وجودی او» تبیین می‌کند. درعین‌حال، میان وحی تشریعی، الهامی، تکوینی و کاربردهای لغوی یا استعاری آن تفکیک می‌شود تا حجیت وحی نبوی مخدوش نشود. نتیجه آن است که وحدت ساختاری وحی صورت‌بندی قرآنی</span> <span lang="AR-SA">ـ</span> <span lang="AR-SA">فلسفی مراتب القای معنا و امر در عالم است</span><span dir="LTR">.</span> https://jipt.sbu.ac.ir/article_107281_f8da50b17b871719bb7c27b29c1983bd.pdf