دانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621Temporal Creation of the World from Mulla Sadra’s Perspective and Its Comparison with Quranic Verses and Islamic Hadithحدوث عالم از دیدگاه صدرالمتألهین و تطبیق آن با آیات و روایات1189738310.52547/jipt.2020.97383FAمحسنایزدیعضو هیات علمی دانشگاه قمسید محمد جوادسید هاشمیدانشجوی دکتری دانشگاه قمعلیبادپادانشجوی دکتری مبانی نظری دانشگاه قمJournal Article20200118The issue of temporal creation has been a point of divergence among Islamic philosophers and theologians. Adhering to the superficial meaning of sacred texts, Islamic theologians have often argued for temporal creation of the whole universe, including the worlds of angles and nature and on the opposite side, Islamic philosophers have insisted on essential creation of the non-materials and the basic material. Mulla Sadra also believes in the eternity of the world, but tries to propose his theory in such a way that it would not be in opposition with the superficial meaning of Quranic verses and Islamic hadith (temporal creation), using especially his own ideas like “substantial motion”. The present article is an attempt to collect Mulla Sadra’s views on the verses and hadith he has cited in his work pertaining to temporal creation and to compare them to the views of theologians. Although the superficial meaning of the verses and hadiths shows that the world starts from inexistence, there is no clear affirmation of the temporal creation of the whole universe or its creation from non-existence. Considering time as existing independent of the world not only creates problems in reasoning, it is also not in consistent with the superficial meaning of the Quranic verses and hadith.مسئلة حدوث یا قدم زمانی عالم از مباحث مهم و محل نزاع بین حکما و متکلّمان بوده است. متکلمان اسلامیغالباً با توجه به ظاهر متون دینی معتقد به حدوث زمانی کل جهان اعم از عالم فرشتگان و عالم طبیعت شدهاند و در مقابل آنان حکمای اسلامیمجردات و مادة اولیه عالم طبیعت را فوق زمانی دانسته و بر حدوث ذاتی تأکید داشتهاند. ملاصدرا نیز درعین اعتقاد به حدوث ذاتی عالم بر اساس مبانی خاص خود بهویژه حرکت جوهری، سعی کرده نظریة خاصی را دربارة حدوث زمانی عالم مطرح کند که نه مخالف ظاهرآیات و روایات باشد و نه اشکالات وارد بر نظر متکلمان را داشته باشد. با توجه به موضوع مقاله، دراین نوشتار سعی شده آیات مورد استشهاد صدرا در باب حدوث زمانی از مجموعه آثارش بررسی شود و احادیثی که میتواند در باب حدوث عالم مورد توجه قرار گیرد - هر چند متکلمان بدان نپرداختهاند-، در تطبیق بر نظر متکلمان یا نظر صدرا مورد تحلیل قرار گیرد. دراین تحقیق با تحلیلآیات و روایات بهاین نتیجه رسیدهایم که هر چند ظاهرایات قرآن کریم و روایات، بر مسبوق بودن عالم به عدم دلالت دارد ولی صراحتی بر حدوث زمانی کل عالم یا ایجاد عالم پس از عدم آن در زمان ندارد. وجود زمان مستقل از عالم و مقدم بر عالم، علاوه بر مشکلات عقلی با ظاهرآیات و روایات نیز سازگار نیست؛ ازاین رو به نظر میرسد دیدگاه صدرالمتألهین از سایر دیدگاهها باآیات و روایات مطابقت بیشتری دارد.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97383_0b38ba7ab744745e87cfb4962051c92f.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621The Place of Four Subtleties in Gaining Knowledge from Ain-Al Quzat Hamedani's Point of Viewجایگاه لطایف چهارگانه در کسب معرفت از دیدگاه عینالقضات همدانی19389739510.52547/jipt.2020.97395FAصبافدویدانشجوی دکتری دانشگاه سمنانعظیمحمزئیانعضو هیئت علمی دانشگاه سمنان0000-0001-7252-6288قدرت اللهخیاطیانعضو هیئت علمی دانشگاه سمنانJournal Article20200507An important part of Ain-al Quzat Hamedani’s thoughts is dedicated to the discussion of mystic knowledge. The present article tries to investigate the role of the four subtleties out of the seven mystic subtleties in bestowing knowledge from his perspective and to analyze his epistemological foundations using cognitive sources and tools. He adds intellect to the three subtleties of insinuating self, heart and soul, but limits it to the acquisition of theoretical disciplines. He believes that heart through vision or eye of insight, insinuating self through the knowledge of insinuating self of the Prophet (P. B. U. H.) or at the state of mystic annihilation gain knowledge directly from the soul; all associated with different levels of certainty. But what highlights the role of intellect in his view is first the origin of sovereignty acting as a bridge between objective and subjective realities or as a means for translating knowledge, and second as a prerequisite for the first stage of knowledge. In general, he considers mystic knowledge as divine intuitional wisdom. He considers gnosis and mystic knowledge not just as two cognitive concepts, but as two existential worlds. That is why in Ain-al Quzat’s classification, imitative and argumentative knowledge types are not considered as stages of mystical knowledge.<br /> بخش مهمی از اندیشههای عین القضات همدانی - عارف بزرگ سدة ششم هجری- به بحث معرفت اختصاص دارد؛ و مقالة حاضر سعی دارد بهروش توصیفی- تحلیل محتوایی، به نقش لطایف چهارگانه –از لطایف سبعه، مطرح در سلوک عرفانی- در معرفتبخشی از منظر عین القضات بپردازد و مبانی معرفتی او را از طریق منابع و ابزار شناخت تحلیل و بررسی کند؛ زیرا عینالقضات به سه لطیفة نفس، دل و روح، عقل را هم میافزاید ولی آن را به کسب علوم نظری محدود میکند؛ و معتقد است دل بهواسطة ذوق یا چشم بصیرت، نفس بهواسطة شناخت نفس پیامبر(ص) یا در مرتبة فنا، بهطور بیواسطه از روح- جان- امکان کسب معرفت پیدا میکنند، و همگی با مراتب مختلف یقین ارتباط دارند. اما آنچه نقش عقل را در نگاه عینالقضات بارز میکند یکی منشأ جبروتی و نقش آن به عنوان پلی بین عین و ذهن بهعنوان ابزار ترجمة معرفت، و دیگری بهعنوان پیش نیاز نخستین مرتبة معرفت است. بهطور کلی او معرفت را علمی لدنی و ذوقی دانسته است؛ ولی علم و معرفت را نه صرفاً دو مفهوم شناختی، بلکه دو عالم وجودی در نظر گرفته است، به همین علت در تقسیم بندی عینالقضات علم تقلیدی و برهانی، جزو مراتب معرفت محسوب نمی شود.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97395_4f6dda18e2f7121b035e20186d7f563f.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621Philosophical Rules and Ontology of Monotheism in Al-Mizan Exegesisقواعد فلسفی و چیستیشناسی توحید ربوبی درتفسیر المیزان39529739810.52547/jipt.2020.97398FAآزادهابراهیمی فخاریطلبة سطح 4 مؤسسة آموزش عالی فاطمه الزهرا(س) اصفهان(خوراسگان)محمد علیرستمیانعضو هیئت علمی دانشگاه اصفهانJournal Article20191125Philosophy is one of those disciplines which have either been countered by critics and opponents or approved by proponents. Some have considered philosophical rules baseless while others have emphasized their role in giving depth to our understanding of Quranic verses and traditions. One way to demonstrate the use of these principles in the interpretation of religious texts is the study of Quranic commentaries which have a philosophic orientation. Al-Mizan exegesis written by a philosopher commentator can show the application of philosophy in deepening our understanding of the noble verses of the Qur'an. In the present article, we examine the application of philosophical rules in the interpretation of the verses related to divine monotheism in a descriptive-analytical method. The conclusion is that philosophical principles have a great role to play in the interpretation of religious texts. In his interpretation of verses 73-84 of An'am, Allameh Tabatabai has illustrated the argument of Ibrahim on the oneness of God by proposing the rule of "the need of cause to an effect in the conservation phase". He has also used the rule of "a giver cannot be without an object" and the rule of "the consonance between cause and effect" in the interpretation of verse 258 of Al-Baghareh, and the rejection of Nimrod's argument that he gives life and death. To explain the argument of restraint in the interpretation of verse 22 of Al-Anbiya, he has used "the uniqueness of the abstract type" and "the consonance between cause and effect".فلسفه از جمله علومی است که همواره مورد هجمه مخالفان یا تأیید موافقان بوده است. عدهای قواعد فلسفه را فاقد حجیت دانستهاند و عدهای آن را در عمق بخشیدن به فهم ما از آیات و روایات، دخیل میدانند. از جمله روشهایی که میتواند کاربرد اینگونه قواعد را در تفسیر متون دینی به منصه ظهور برساند بررسی گستره این قواعد در تفاسیری است که با گرایش فلسفی نگاشته شده است و بررسی تفسیر المیزان که به قلم مفسری فیلسوف به رشتة تحریر در آمده است میتواند کاربرد فلسفه را در عمق بخشیدن به فهم ما از آیات شریفة قرآن نمایان سازد. در این نوشتار به روش توصیفی تحلیلی کاربرد قواعد فلسفی در تقسیر آیات مربوط به توحید ربوبی مورد بررسی قرار میدهیم. دستاوردهای این پژوهش نشان میدهد که قواعد فلسفی تا چه میزان در تفسیر متون دینی کارایی دارد. ایشان در تفسیر آیة 73-84 انعام با طرح قاعده «نیاز معلول به علت در مرحلة بقاء» استدلال ابراهیم علیه السلام بر توحید ربوبی را به تصویر کشیدهاند. همچنین او از قاعده «معطی شیء نمیتواند فاقد شیء باشد» و قاعدة «سنخیت بین علت و معلول» در تفسیر آیة 258 بقره و رد استدلال نمرود بر اینکه زنده میکند و میمیراند، بهره جسته است. ایشان برای تبیین برهان تمانع در تفسیر آیة 22 انبیاء نیز دو قاعدة فلسفی «منحصر در فرد بودن نوع مجرد» و «سنخیت بین علت و معلول» را به کار میگیرد.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97398_ea9f8af74617d1b0e067f75ebcbaf515.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621The effect of al-Ghazali on Suhrawardi on the issue of reincarnationبررسی تأثیر غزالی بر سهروردی در مسئلة تناسخ53769740110.52547/jipt.2020.97401FAلیلاشیخیدانشآموخته فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهرانسیدمحمد علیدیباجیعضو هیئت علمی دانشکده الهیات پردیس فارابیJournal Article20200118Résumé La question des ploucs et l'importance des résurrections corporelles sont importantes dans la philosophie de la théologie islamique, comme c'est le cas pour les érudits religieux et anciens et pour les philosophes de la religion d'aujourd'hui. Il semble que cette période de deux ans dans le conflit d'al-Ghaz الی l با avec Ibn S ین n را donne une perspective particulière à Suhrawardi. Suhrawardi a prouvé la résurrection transcendantale en croyant que le même corps est un élément dans l'au-delà; C'est-à-dire, rejetant la réincarnation dans toutes les œuvres pertinentes sauf l'arrêt, mais dans une œuvre récente, sa position a été exprimée en trois étapes: la croyance en l'estime de soi, qui nécessite le rejet de la réincarnation; Réincarnation, à cause des faiblesses des croyants et des rejeteurs dans la réincarnation, et la possibilité d'une réincarnation descendante pour les justes. Cet article cherche à prouver que la croyance de Suhrawardi en la possibilité d'une sorte de réincarnation est largement influencée par la "Nouvelle Théorie du Corps" d'al-Ghazali, qu'il a proposée sur la façon de ressusciter.رد تناسخ و چگونگی معادجسمانی دو مسئلة مهم در فلسفه وکلام اسلامی است، چنان که هم برای اندیشمندان ادیان ومذاهب قدیم وهم برای فیلسوفان دین در عصر حاضر، دارای اهمیت است. بهنظر میرسد که این دو مسئلة در نزاع غزالی با ابنسینا دیدگاه خاصی را برای سهروردی پدیدآورده است. سهروردی معادجسمانی را با روش نقلی اثبات کرده و معتقد است که همین بدن عنصری در آخرت حاضر میشود؛ اما در مورد تناسخ، موضع اودر کتبی که از تناسخ در آنها سخن گفته، ازجمله تلویحات و لمحات، با حکمـةالاشراق متفاوت است، به اینمعنا که در همة آثارمربوط بهجز حکمـةالاشراق، از رد تناسخ سخن میگوید، ولی در اثر اخیر، موضع او در سه مرحله بیان شده است: عقیده به حدوث نفس، که مستلزم رد تناسخ است؛ تردید در رد یا قبول تناسخ، به دلیل ضعف ادله معتقدان و منکران به تناسخ؛ و سخن ازامکان یا وقوع نوعی تناسخ نزولی برای شقاوتمندان. این مقاله درصدد است تا اثبات کند که عقیدة سهروردی به امکان نوعی از تناسخ، تا اندازة زیادی تحت تأثیر «نظریة بدن جدید» غزالی است که درباب چگونگی معادجسمانی مطرح کرده است.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97401_b914096ec918cc81179d799441f64eff.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621Assessment of Experience of Beauty or Platonic Love as the Numinous Experienceارزیابی تجربة زیبایی در افلاطون به مثابه تجربهای مینوی با تکیه بر دیدگاه رودلف اتو771009740710.52547/jipt.2020.97407FAمحمدرضابیاتعضو هیئت علمی دانشگاه تهران0009-0003-6873-4078علیرضاطاهری سودجانیارشد فلسفه دین دانشگاه تهرانJournal Article20200208The issue of the article is defend the claim that the experience of Beauty or Platonic love can be considered the numinous experience. First, the article explain Otto’s view on numinous experiences. Then it explain Plato’s view on Beauty and love. Finally, comparing the two views, the article will show that the experience of Beauty or Platonic love can be considered the numinous experience. Because, firstly, the experience of Beauty or Platonic love is an awareness of a “wholly other” being, which possesses all or at least the most prominent features of the numinous awareness. Secondly, Beauty as the object of this awareness also possess all or at least the most prominent features of the numen. Therefore, the experience of Beauty is the very experience of the numen.در این مقاله با تکیه بر دیدگاه رودلف اتو دربارة تجربة مینوی از دیدگاه افلاطون دربارة تجربة زیبایی و عشق خوانشی جدید ارائه شده است که طبق آن میتوان تجربة زیبایی و عشق در افلاطون را تجربهای مینوی شمرد. تجربههای دینی دارای گونههای متنوعی هستند و نمیتوان آنها را در یک گونه جای داد. با توجه به این پیشفرض، این مقاله درصدد است تا نشان دهد که تجربة زیبایی و عشق در افلاطون در مقایسه با انواع دیگر تجربههای دینی به تجربة مینوی نزدیکتر است زیرا با تکیه بر دیدگاه رودلف اتو دربارة تجربههای مینوی اولاً تجربة زیبایی و عشق نوعی آگاهی از موجودی "کاملاً دیگر" است که تمام ویژگیهای آگاهی نومینوس یا دستکم، مهمترین ویژگیهای آن را دارد ثانیاً زیبایی محض به عنوان متعلَّق این آگاهی تمام ویژگیها یا دستکم مهمترین ویژگیهای امر مینوی را دارا است. بنابراین، میتوان مواجهه با زیبایی را مواجهه با امرمینوی و در نتیجه، تجربة زیبایی و عشق در افلاطون را تجربهای مینوی شمرد. با این خوانش نشان داده شده است که تجربة مینوی گستره وسیعی دارد و میتواند تجربه زیبایی و عشق در افلاطون را هم دربرگیرد.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97407_5c04545bcfc26740bd85490463014eba.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621The Relationship between the Doctrine of the RAJA'T and the Teachings of the Jews and Abdullah ibn Sabah Criticism of Nasser Al-Qefari's Approach to the Principle of RAJA'Tنسبت آموزة رجعت با تعالیم یهود و عبدالله بن سبأ، نقد رویکرد ناصر القفاری به اصالت رجعت1011229738710.52547/jipt.2020.97387FAمژگانکلاچاهی ثابتدانشجوی ارشدعلوم حدیث گرایش کلام وعقایدمحمد هادیقندهاریعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تهران شمالJournal Article20191221The Raj'at is one of the genuine teachings of Shiite/Shia (Imamiyyah) theological school and has been criticized widely by other Islamic sects. Naser al-Qefary/al-Ghifari, a Wahhabi scholar and a critic of Shi’a theological ideas, in his book Usul Madhhab al-Shi’a al-Ithna ‘Ashariyyah (the Principles of the School of the Twelver Shi’a), has raised widespread criticism on Raj’at. The scope of this criticism includes "Roots", "Incomplete Reasoning," "Causes for Invalidation" of Raj’at.He has tried to relate this belief to the teachings of the Book and the presentation of a Jewish image of those roots tied it outside of Islam And introduce Abdullah bin Saba as the founder of this thinking. Whereas in addition to verses and successive narratives Implying the doctrine of Raja't ,Basically, Jews don't believe in a future Raja't And also from Abdullah bin Saba It has never been reported that he believed in the term Raja't. The most important achievement of the present text is in addition to Raja't Qefari's ideas, explaining the distinction between the idea of Raja't to Imamiyyah and the statements attributed to Judaism and Sabbaiyah.رجعت از آموزههای اصیل مکتب کلامی امامیه است که از سوی سایر نحل اسلامی مورد انتقادات گسترده قرار گرفته است. ناصر القفاری اندیشمندِ وهابیِ معاصر در کتابِ اصول مذهب الشیعـة الإمامیـة، انتقادات گستردهای را به این آموزه مطرح کرده که دامنة این انتقادات ریشهها، ناتمامیِ دلایل و دلایلِ بطلان این عقیده را درنوردیده است. او کوشیده تا با مرتبط دانستنِ این اعتقاد به تعالیم اهل کتاب و ارائة تصویری یهودی از آن، ریشههای آن را به خارج از اسلام گره زده و عبدالله بن سبأ را بنیانگذار این تفکر معرفی نماید. این امر در حالی است که افزون بر آیات و روایات متواترِ دال بر آموزة رجعت، اساساً یهودیان به رجعتِ پسینی معتقد نیستند، و از عبدالله بن سبأ نیز هیچگاه اعتقاد به رجعت مصطلح گزارش نشده است. مهمترین دستاورد متن حاضر علاوه بر رد پندارهای قفاری، تبیین تمایز اندیشة رجعت در کلام امامیه و گزارههای منتسب به یهود و سبأئیت استhttps://jipt.sbu.ac.ir/article_97387_e862673adaa72ee58fed09f257ccd3b3.pdfدانشگاه شهید بهشتیآینه معرفت2251-801020220200621Comparative Study the wonders wrought’s saints from Hojwari، Ghoshiri and Imam Mohammad Ghazzali 's view«بررسی تطبیقی کرامات اولیاء از دیدگاه هجویری، قشیری و امام محمّد غزّالی»1231469739110.52547/jipt.2020.97391FAشهلاعلیه پوردانشگاه بوعلی سینا همدانمهدیشریفیاندانشگاه بوعلی سینا همدانJournal Article20191017According to some of the teachings of mysticism and Sufism when wayfarer comes to God, he is granted the power of capture in nature which its result is actions that others can not do it that is interpreted as the losing habit and wonder wrought.<br />The purpose of this study is to express the Hojwari, Ghoshiri and Imam Mohammad Ghazzali's views in proving this kind of works and because they used from the previous works and have influenced on the later works, The study of their works can illuminate the general beliefs surrounding the issue of wonder wrought in Islamic Sufism; Therefore, this research is based on qualitative and comparative analytical methods and using library resources and text-based views will analyze their views on wonder wrought.<br />The emphasis and proving of the wonders wrought to all three authors is largely based on narrative principles and they by referring to narrative reasons such as Quranic hints, traditions and narratives, and the statement of the anecdotes from other mystics, express and prove the permission of doing wonder wrought from saints. <br />In their view, wonder wrought is not the condition of the saintship, but is part of the authority of the saints official and Confirmation of Prophecy and Prophecy of the prophethood.منطبق با برخی آموزههای عرفان و تصوّف به سالک در هنگام وصول به حق نیروی دخل و تصرّف در طبیعت عطا میشود که نتیجۀ آن صدور اعمالی است که دیگران از انجام آن عاجزند که از آن به «خرق عادات و کرامات» تعبیر میشود.هدف پژوهش حاضر بیان دیدگاههای هجویری، قشیری و امام محمّد غزّالی در اثبات این گونه افعال است و از آن جا که ایشان از آثار پیشین و هم عصر خود بهره جسته و بر آثار پسین نیز تأثیر گذار بودهاند، بررسی آثار آنها میتواند روشنگر عقاید کلّی پیرامون مسأله کرامت اولیاء در تصوّف اسلامی باشد؛ از اینرو این پژوهش با روش کیفی و به شیوۀ تحلیلی ـ تطبیقی و با استفاده از منابع کتابخانهای و با نگاهی متن محور به تحلیل نظریّات ایشان دربارۀ کرامت خواهد پرداخت. تأیید و اثبات کرامات نزد هر سه مؤلف عمدتاً مبنایی روایی و نقلی دارد و ایشان با استناد به دلایل نقلی نظیر اشارات قرآنی، احادیث و روایات و بیان حکایات از سایر عرفا به بیان و اثبات جواز صدور کرامات از سوی اولیاء میپردازند. در دیدگاه ایشان کرامات شرط ولایت نبوده، بلکه جزئی از مقام اولیاء و مؤید نبوّت و رسالت انبیاست.https://jipt.sbu.ac.ir/article_97391_9b47a9d74885e2f958539fd4fe6d546a.pdf