مسئله‌یِ پژوهش بازنگری در تبیین فلسفیِ شرّ اخلاقی در جهان مدرن است؛ شرّی که در جنایات سازمان‌یافته‌یِ قرن بیستم از مشارکت انسانهای عادی در ساختارهای بوروکراتیک پدید آمد و مفاهیم سُنَّتی، مانند رذیلت فردی، از تبیین آن ناتوان ماندند. اهمیت مسئله در آن است که پیش‌گیری از شرّ مستلزم شناخت منشأ آن است. هدف، پاسخ به دو پرسش است: «بازتولید شرّ سازمان‌یافته در جنگ‌های مدرن چگونه تبیین‌پذیر است؟» و «آیا چنین شرّی در اخلاق کانت توجیه‌پذیر است؟».

روش پژوهش تحلیل مفهومی و بازخوانی انتقادی آرای آرنت، استانگنث، وِتِلْسِن و کانت، با مطالعه‌یِ موردیِ آیشمن، است.

ادعای اصلی این است که تبیین‌های مبتنی بر «ابتذال شرّ» و «عاملیّت ایدئولوژیک» ناقص‌اند و تبیین کامل آن نیازمند دو عامل دیگر است: «مصادره‌یِ گفتمان اخلاقی»، یعنی تحریف منطق درونی اخلاق برای توجیه دیگرفریبانه‌یِ خشونت، و «فقدان تخیل اخلاقیِ همدلانه». این دو عامل نوآوری اصلی پژوهش‌اند.

یافته‌ها نشان می‌دهد شرّ مدرن حاصل برهم‌کنش این چهار عامل است و پاسخ پرسش دوم منفی است، زیرا استناد آیشمن به کانت وارونه‌سازی آموزه‌یِ خودآیینی است. نتیجه‌یِ اصلی این است که خطرناک‌ترین صورت شرّ، شرّی است که در پوشش فضیلت ظاهر می‌شود.